ای نام آخرين



شعر از: منوچهر آتشی
اجرای ترانه: محمد نوری
شعر ترانه: محمد نوری
عکاس: پونه
عکس‌ها: تنگه واشی (فيروزکوه)



















بر ارتفاع نامم
چون تاج سبز نخلی
اِستاده‌ام
و مثل نخل
ميوه می‌انديشم
و مثل خويشتن، انديشه، ميوه می‌کنم.






سنگينی شگفتِ حافظه در اهتزازم می‌آورد:
چه نام‌های بسياری!
- هر يک تمام يک عشق. -






و اينک
در رهگذار خاطره
که سخت و تند می‌وزد و می‌گذرد
و تيغه‌های خود را
از حجم من عبور می‌دهد
- تا تيز و تيزتر شود از سوهان رنج من -
آری
اينک،
می‌کوشم
تا نام آخرين را به خاطر بسپارم ...






ای نام آخرين! ...

















back to home

write a feedback

recommend to your friends