شبگیر



شعر از: هوشنگ ابتهاج
صدا: هوشنگ ابتهاج
عکاس: پونه
عکس‌ها: تهران



















دیگر این پنجره بگشای که من
به ستوه آمدم از این شب تنگ.
دیرگاهی‌ست که در خانه‌ی همسایه‌ی من خوانده خروس.
وین شب تلخ عبوس
می‌فشارد به دلم پای درنگ.






دیرگاهی‌ست که من در دلِ این شام سیاه،
پشت این پنجره، بیدار و خموش،
مانده‌ام چشم به راه.
همه چشم و همه گوش:
مستِ آن بانگِ دلاویز که می‌آید نرم
محو آن اخترِ شب‌تاب که می‌سوزد گرم
ماتِ این پرده‌ی شبگیر که می‌بازد رنگ.






آری، این پنجره بگشای که صبح
می‌درخشد پسِ این پرده‌ی تار.
می‌رسد از دلِ خونینِ سحر بانگِ خروس.
وز رخ آینه‌ام می‌سترد زنگِ فسوس
بوسه‌ی مهر که در چشم من افشانده شرار
خنده‌ی روز که با اشکِ من آمیخته رنگ ...

















back to home

write a feedback

recommend to your friends